WELKOM op deze pagina van de "BEEMSTER KEYSER"

Lorenzini in Harmonie naar een boeiende avond

Op de avond van de hittegolf en dan vier forse strijkkwartetten spelen. Dat deed het Lorenzini-kwartet uit Berlijn op 18 juli in de Beemster Keyser. Met medewerking van de onvolprezen Zangvereniging Harmonie. Een muzikale avond van formaat in de kerk met zo ongeveer de best denkbare akoestiek voor kamermuziek!

Voor de pauze kwartetten van Haydn en Schubert. Zo gaven de jonge strijkers (amper 20 jr.!) terstond hun visitekaartje af. Aanvoerder Ludwig Schulze op de eerste viool, zijn kleine formaat stond voor “bewegingsvol spel”en dat mag het publiek graag zien. Hij wordt ongetwijfeld een groot formaat musicus. En duelleerde bij tijd en wijle fraai met Johanna Eschenburg op de tweede viool. En daarnaast altvioliste Teresa Schwamm, een mooie grote toon, de alt was prima aanwezig en dat is uiterst belangrijk voor het strijkwartet. En dan Arthur Hornig, hij bediende zijn cello alsof dit magnifieke instrument een deel van hem zelf was.

Zo werden Haydn en Schubert mooi neergezet. De eerste met nog de laatste ademtochten van de barok in de noten, en de tweede met zijn prachtige lyriek vol onverwachte en speelse wendingen.

Na de pauze, met uiteraard de consumpties op het kerkenerf, stond daar Zangvereniging Harmonie waarbij de immer punctueel leidende dirigent Gerard Leegwater nu ook het kwartet onder zijn regie mocht hebben, hier tevens met bassist Ludwig Schwark waardoor de baslijnen hun duidelijke accent konden krijgen. Wat een prachtige toegevoegde waarde bij de koorzang. Composities van Gluck, Mendelsohn, Rossini en Rutter golfden door de kerk. Harmonie toonde weer eens zijn gevoel voor de romantiek, hier de vroege romantiek met Mendelsohn als hoogtepunt, wat was dat toch een fantastische componist! Ook de bijzondere “sound” van John Rutter mag er trouwens zijn.

Een andere wereld ontvouwde zich met het 7^e strijkkwartet van Sjostakovitsj. Het enthousiasme spatte af van het spel van het Lorenzini-kwartet. Mooi hoe Schulze in de geijkte passages zijn viool de bassoon-klank wist mee te geven. En na de roerselen van het Sovjet-tijdperk terug naar Rossini. Waarbij maar weer eens werd aangetoond dat deze Italiaan heel wat meer in huis had dan de vaak gedraaide deuntjes. Het spiritaso dat voor het eerste allegro stond, kon deze avond wel alle drie de delen van het Rossini-kwartet staan, vol inspiratie en goed op elkaar afgestemd gespeeld. En dat in de hitte der avond (“the heat of the night”in Middenbeemster!).

Langdurig applaus leidde bijna vanzelfsprekend tot een knetterende toegift: “Evening shadows”, een fraaie tango door een kwartet dat inmiddels kwintet was geworden. Ludwig Schwark schoof na de pauze met zijn contrabas volledig aan.

Een prachtige muzikale avond in een goed gevulde Beemster-Keyser. Hoe haal je zo’n klasse kwartet uit Berlijn naar de Beemster? Daarvoor heb je een onvermoeibaar echtpaar Schroevers nodig. Marie weet waar de goede musici zitten, zij komt er immers vandaan!

D.R.