Hartelijk welkom op deze laatste zondag van de krokusvakantie. De vakantie, in elk geval voor de meeste kinderen, zit er weer bijna op! Ook voor Mozes zit het er bijnà op. De eerste weken van het nieuwe jaar staan wij gewoonlijk stil bij het begin van de levensweg van Jezus. Dit jaar was er echter nog een tweede lijn in de verhalen die zondagsschool en kerk gelezen hebben, namelijk het slot van de verhalen van Mozes: zijn laatste gesprek met God, zijn afscheidslied, de zegen die hij gaf, om ze moed te geven. Dan sterft Mozes, op de grens van het beloofde land. Het beloofde land mag hij niet in... Het hoeft ook niet meer!

Vanaf volgende week begint de zogenaamde Veertigdagentijd of Vastentijd, de tijd van de grote schoonmaak in je hart en in je hoofd, zodat je weer duidelijk krijgt wat belangrijk is, wat je gelooft, waarop je hoopt, en hoe het met je liefde gesteld is. Wij zullen er dan in de kerk en op de zondagsschool bij stilstaan hoe de weg van de mensenzoon langzaam maar zeker zijn onbevangenheid en lichtheid verliest. Op weg naar Jeruzalem(stad van vrede) steekt er een stevige tegenwind op, dingen worden moeizaam, tegenstand wordt openlijker en harder.

Zover zijn wij vanmorgen nog niet. Deze laatste groene zondag, voordat de liturgie paars kleurt, sluiten wij de verhalen van Mozes af. Dat doen wij o.a. met het BEEMSTER KINDERKOOR.
Hartstikke fijn dat zij er zijn. Een koor vol ontluikende kinderstemmen, als dat geen mooie lentebode is! Wij vieren vanmorgen ook de tafel van brood en wijn, zoals wij elk jaar een keer samen met de zondagsschool doen. Tafel van geloof, hoop en liefde ..