COLUMN:

---

April 2012

Een aantal kunstenaars en tenminste één kunstenmaker . . laten zich éénmaal in de twee weken een avond opsluiten in de kosterij. Nou ja, opsluiten is erg drastisch uitgedrukt. Maar de strenge ogen van Aukje beletten de aanwezigen wel om een goed heenkomen te zoeken. En dat is maar goed ook, want er zitten kleinoden bij… Oooh, je zou er van gaan kwijlen. Het ontstond allemaal doordat bij Aukje de gedachte postvatte om een Kunstproject vanuit de kerk te gaan doen. Dat was een rake gedachte. Want intussen zijn er zeven of negen kunstenaars opgestaan, en die ene kunstenmaker. Zij werken allemaal hard om hun beeld van de Uittocht van de Hebreeërs uit Egypte op weg naar het beloofde land van Melk en Honing in kleuren op het doek, of op het paneel vast te leggen. Immers het thema is genoemd naar dat bekende beeld van Melk en Honing. Hoe is men toch op dat beeld gekomen, heel vroeger? Melk is niet zo goed voor iedereen en honing is zo verschrikkelijk zoet, dat ik de pot met het goedje erin met gemak kan laten staan. Nee, als het aan mij zou hebben gelegen, zou het eerder het land van de vette koeien en schapen, of hazen, of ander wildbraad hebben geheten. Al die beesten, waar wij allemaal wel eens een stuk van op het bord krijgen. Nu moeten wij natuurlijk wel oppassen, want voor je het weet, heb je een Kamermeerderheid, onder aanvoering van Marrianne achter je aan. Niet dat zij zo’n geweldig grote partij is in ons parlement, maar een plannetje van haar is vaak origineel en hakt erin. Dat prikkelt de andere strebers. Zodat onze Marrianne met een Kamermeerderheid over ons heen zou walsen. Ze heeft op geen enkele manier blijk gegeven van enige consideratie met de slachtrituelen van deze Hebreeërstam. Het is op dit moment in de geschiedenis van de latere Israëlieten, dat zij op het punt staan daarvoor de voorschriften te ontvangen.

Daarom, aardig bedacht alles, maar het veiligste is toch maar te kiezen voor MELK en HONING. Ziezo, dat is bij dezen vastgesteld. En de kunstenaars, inclusief de ene kunstenmaker, gaan dus vol goede moed verder op de ingeslagen weg. Als u dit leest zijn de voorbereidingen voor de EXPOSITIE, die erbij hoort, al achter de rug. Dan is het raak of totaal mis. Het resultaat is dan al te bewonderen, of te verafschuwen en alles wat zich aan keuzen daartussen bevindt. Over smaak valt niet te twisten. Dat weet iedereen. Toch heb je altijd mensen, die overtuigd zijn van hun eigen gelijk. Die kunnen het nog heel spannend maken. Dat is niet erg, mits men elkaar toch weer vindt aan het einde van de rondgang. En daar ben ik toch echt wel heel nieuwsgierig naar. Want de uitleg, die sommige kunstenaars gaven aan het Thora gedeelte deden bij mij toch wel eens de wenkbrauwen fronsen. Maar iedereen heeft het gelijk aan zijn kant als het gaat om de zuiverheid van de meningsvorming. Bovendien denk ik, dat het een heel stuk scheelt dat 80% van de deelnemers vrouwen zijn. Dat belooft een vredelievende discussie, als het tot zijn ergst zou moeten komen. Daar hebben drie vrouwen uit Afrika en het Midden Oosten zich aardig mee in de kijker gespeeld. De Nobelprijs voor de Vrede 2011 is immers toegekend aan drie vrouwen. Zonder het Comité, dat de Nobelprijzen toewijst, teveel lof toe te zwaaien, kunnen we toch wel vaststellen, dat dit gebaar heel belangrijk is gebleken. Want wie had ooit gehoord van de Yeministische juriste, met haar nauwelijks uitspreekbare naam Tawakkul Karman, of van de Liberiaanse activiste, Leymah Roberta Gbowee. Beiden delen mee in de eer, die in de eerste plaats de Liberiaanse president, Ellen Johnson Sirleaf geldt. Tot voor kort waren hun namen nauwelijks bekend, behalve bij vredesbeweging-insiders’, laat staan de bekendheid van hun acties. De kunstenmaker tussen de kunstenaars heeft dat begrepen en dit gegeven beschouwd als een buitenkansje om voor zijn mening een beeld te scheppen. Hoe ik dat weet? Iemand moet toch de rol van kunstenmaker vervullen?

ruud

---

Februari 2012

Frits Abma

Frits was mijn goede vriend, die 15 jaar ouder was dan ik en ook gehinderd door de Ziekte van Parkinson. Ongeveer gelijktijdig kregen we de diagnose, achttien jaar geleden. Frits was er erger aan toe dan ik. Maar we konden wel elkaar goed begrijpen. De Z. v. P. kreeg Frits steeds sterker in de klauwen. Maar met bewonderenswaardige vastbeslotenheid ging hij door met leven. Zijn belangstelling gold vooral filosofische kwesties. Ik begreep dat niet altijd. Maar toch was er altijd een gesprek. Er was altijd een onderwerp te bespreken als ik bij hem kwam, Zijn vrouw Gé leed ook zwaar onder de last van Frits’ ziekte. Ze was vrijwel dagelijks bij Frits in de Nova Where. Soms kwam ik en dan zat zij er al. Een andere keer was ik er al als zij kwam. En hoe heeft Gé niet moeite met zich te verplaatsen? Vaak bracht ik Frits mijn column, die ik speciaal voor Frits geschreven had. Later waren het de columns die ik maak voor de Beemster Kerkbode. Geprint in lettergrootte Arial 24. Dat kon hij nog net lezen. Frits had veel last van overbeweeglijkheid
Zijn hoofd schudde en hij zwaaide met zijn benen. Soms ook met zijn armen. Frits heeft heel veel geleden. Zonder ooit een klacht te uiten is Frits gestorven. Frits was een groot mens. Is hij nu verlost? Ik weet niet, wat ik daarbij moet denken. Zijn lijdensweg is opgehouden. Dat weet ik zeker. Ik heb mijn tranen niet bedwongen, toen wij het bericht van Gé kregen. Ik hoop maar dat Gé en hun (klein)kinderen snel zullen kunnen aanvaarden, dat Frits er niet meer is. Maar Goddank hebben we zoveel mooie herinneringen aan deze man aan deze bijzondere man, hij kan niet licht worden vergeten. Zo zal Frits leven. Ook al is hij gestorven. Vaarwel mijn goede vriend. Maar ik zal je missen. Elke dag van mijn bestaan, die mij nog rest.

Ruud

---

 Januari 2012

De Hypochonder

U kent hem vast wel: De Hypochonder. Uit de Dikke Van Dale is af te leiden, dat het gaat om een persoon met zwaarmoedige gevoelens in de onderbuik. Kortom een zwaarmoedig mens.

Wie kent niet de Hypochonder?

‘t Gaat nooit erop, altijd eronder!

Hoe het ook zij, echt vrolijk wordt men niet van deze lieden. ’t Is altijd Nee en is het een keertje Ja, dan wordt het al gauw Ja-maar. Ik was erbij toen een tweetal hun feestje vierde op de vierde dag van dit jaar. U krijgt hieronder een korte impressie.

                                   (als een raket opgeschreven.)

Het is een heel bijzonder wonder
Dat de ex- gereformeerde Bonder

Zeker niet als Hypochonder
Maar juist heel veel gezonder
Weet heeft van het wonder
Dat zij kunnen geloven zonder
Benauwd te zijn voor dat gedonder
Hen aangesmeerd vanaf een vlonder
Hel en doem prekende dragonder
Hield de jeugd er keihard onder
Wie zij waren vermeld ik hieronder
Met de vrijheid van een (woord) vonder
Wij noemen hen Jan en Aagje Pronder

Legende:
(der) = kleine letter (k)
Vlonder = Kansel
(Vonder) als in strand(vonder)
Ex-ger. Bonder = Gereformeerde

Maar hoe zit het nu met de Hypochonder? Dat woord laat me niet los de laatste dagen. Het is niet zo, dat ik vinder zelf er een te zijn. Neen, het heeft me even te pakken gehad. Toen heb ik een kolommetje geschreven, dat zeer wisselend door mijn testpanel (sic!) werd gewaardeerd. Ik was er zelf heel blij mee, maar heb toch besloten het niet verder te publiceren.
Daarom wil ik wel een aanbod doen: Wie het alsnog wil lezen kan er een afdruk van krijgen op aanvraag. (erwha@kpnplanet.nl) Graag uw postadres vermelden. Het heeft mij in elk geval een eind op weg geholpen. Daar is zo’n rubriek een prima gelegenheid voor. Het wordt een rommelige column vandaag. Dat zit ook in de haast waarmee ik dit schrijf. Op 9 januari (dat is a.s. maandag) ga ik voor een opname naar het VU zihu. Duur van de opname kan liggen tussen een paar dagen en twee weken. Men gaat de moeizaam werkende stimulator te lijf. In de hoop dat ik dan eindelijk die vijf jaren terug krijg, die mij voor de DBS operatie waren beloofd, ga ik me in dit avontuur storten. Mr. P. krijgt dan een enorme dreun. Hij wordt dan op afstand gezet. En dat resultaat lacht mij toe. Al zullen er wel een paar tranen worden geplengd gedurende de actie. Die heb ik er graag voor over. En die hypochonder laat ik maar achter in het VU MC. Dit is het voor deze keer. Ik heb er een groot deel van mijn nachtrust aan opgeofferd. Want ik lag maar op de tekst te kauwen in mijn eerste poging om in slaap te komen. Dan maar meteen op de computer. Dacht ik en dat is wel gelukt. Maar niet tot ieders tevredenheid, waarschijnlijk. Maar ik denk dat zulks altijd al het geval zal zijn.

   

Ruud

---

nov. 2011

Wat geloven zij nu eigenlijk?

Ik herinner mij een boekje met de titel “Wat geloven zij nu eigenlijk?” Het bevatte redelijk veel informatie over het Boeddisme, het Hinduïsme, de Islam, het Christendom en het Confucianisme. En al die religies zijn verdeeld in meer dan één subgroepen, net als het Christendom. Dat is verdeeld in R.K, Protestant, Oosters Orthodox, enz. Ook de Islam is verdeeld. We kennen de Sjiieten, de soennieten, er is er de Soeffi beweging, etc. Een hindoe uit Bali is een heel andere hindoe dan een uit India. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Het Christendom is verdeeld in kleine en nog klei-nere groepen. Soms gaat de deling door tot op het niveau van een enkel gezin! Zo konden we lezen in TROUW. Vindt maar eens twee mensen, die volkomen gelijk denken. Elk mens is echt een uniek exemplaar en het zoeken en vinden van een tweede zoals jijzelf er een bent, zal nooit en te nimmer lukken. Wie zal daar nu om treuren? Vandaag vinden wij dat hier in het westen ook helemaal niet erg. Dat was in het verleden wel anders. Bij sommigen waren de religieuze spanningen zo groot, dat men bereid was elkaar daarvoor de kop in te slaan. Tachtig jaar hebben onze voorouders gevochten, om het geweten te bevrijden van allerlei soorten dwang. En die strijd is niet voor niets geweest. Toch zijn er nog steeds mensen, die maar niet aan de vrijheid kunnen wennen. Want of het nu gaat om uiterlijke gedragingen, kledinggewoon- ten, of het vasthouden aan oeroude geloofsopvattingen, er is altijd wel een man of vrouw te vinden, die de wijsheid in pacht meent te hebben. Zijn of haar mening als het enig ware beschouwt. Daarom de mensheid bedreigt met de dood op de brandstapel, als men zich niet houdt aan wat de “van Godswege gezonden koning” verordonneert. De brandstapel kan tegenwoordig de vorm van een stiekemerd met explosieven onder zijn jas hebben. Heel griezelig!
Maar de tegenkrachten, die nogal van zich doen
spreken in de politiek, zijn die een haar beter? Met hun knieval voor de Joods - Christelijk - Humanistische cultuur van ons land zijn ze voor mij net zo griezelig als de enkeling uit de Islamitische omgeving, die er bizarre gedachten op na houdt. Ze betreuren de sloop van een kerk als daar later een moskee verrijst. Maar waar zijn ze op zondag, als bij ons uit de klokketoren de oproep tot gebed weerklinkt? Zouden de Moslimhaters niet veel meer kunnen bijdragen aan die J.-C.-H. cultuur, door deel te nemen in de Kerk? Ze hoeven echt niet te geloven, wat ik geloof. Ze mogen hun ongeloof wat mij betreft behouden. Ze mogen zelfs hun atheïstische mening verkondigen. Want naar het schijnt kun je Allah beledigen, maar niet de God van Abraham, Izaak en Jacob, van Jezus en van ons. Die staat daar boven. Maar er zal wel een zero-tolerance gaan gelden voor haat zaaien. Dan is er ook geen cordon lijfwachten meer nodig om de kampioen haatzaaien te beveiligen. En waarom wordt er van de trits Joods - Christelijk - Humanistisch niet een kwartet gemaakt, Joods -Christelijk - Humanistisch - Islamitisch? Naar mijn mening zou dat echt een verrijking van onze cultuur betekenen. De Koran is een boek vol gedichten. Moskeeën zijn prachtig versierd van binnen, met een betegeling die uit echt vakwerk bestaat. Je vindt er sierlijke vensters, prachtige tapijten. Allemaal uiting van een schitterende cultuur. De vrouwen zijn vaak schoonheden met hun hoofddoekjes strak om het hoofd gewonden. Wat let ons, om vriendschap in plaats van vijandschap te zoeken met deze mede burgers van Nederland? Ruud
  voor repliek: erwha@kpnplanet.nl

---

okt. 2011

Normaal doen?

Levenslang en weer vrij met vergeving?

Sneller dan  het licht. Staat Einstein in zijn hemd?