Iona-Impressie

IONA-IMPRESSIES

“Iona is ver weg, zelfs van Glasgow.”

Die waarschuwing kregen wij mee toen wij ons aanmelden voor ons verblijf op het Schotse eiland en niet voor niets.

Wij hadden het goed geregeld. Een taxi zou ons van Glasgow nog net op tijd naar de eerste veerpont brengen die naar het eiland Mull vertrok. Daar zouden wij de laatste bus naar de tweede veerpont nemen en dan het laatste pontje naar Iona. Geen vuiltje aan de lucht.

In Amsterdam ging het echter al mis. Het vliegtuig van Easy Jet had een ruime vertraging: “zoals gewoonlijk”, hoorden wij. De geboekte taxi kon dus afbesteld worden. Hoe dan verder? Met de bus konden wij bij de veerpont komen, maar dan? Een kamer kon niet gegarandeerd worden vanwege een internationaal golftoernooi. Daar stonden wij dan. Uiteindelijk bracht een huurauto soelaas. Wij reden nog net de laatste veerpont naar het eiland Mull op, snelden over Mull en kregen een lift van een motorboot naar Iona. Geen vuiltje aan de lucht.

Eenvoudige hartelijkheid

Terwijl de motorboot zich door de golven ploegde zagen wij de eerste contouren van Iona

Wij hadden onderweg gebeld en bij aankomst werden wij hartelijk verwelkomd.

Met een auto werd onze bagage weggebracht. In de Abby, waar wij zouden overnachten, was het leven inmiddels ingeslapen.

Voor ons was er echter nog thee met een biscuit in een prachtige kloostereetzaal, sober en degelijk.

In diezelfde zaal zouden wij elke dag drie maaltijden hebben. ’s Ochtends pap en toast, ’s middags iets warms, ’s avonds brood en soep. De maaltijden werden bereid door de kok, maar het dekken van de tafel, de afwas en het vegen van de vloer was in handen van de cursisten. Iona is immers geen hotel, maar een leefgemeenschap.

De gebeden

De gebeden aan tafel waren kort en krachtig. “God, maak ons niet hard en gemakkelijk breekbaar als cornflakes, maar warm en bewegelijk als ‘porridge’ (pap).” In de kerk duurde alles echter een stuk langer. De liturgie was mooi, maar wel wat statisch met veel vaste formuleringen. Het koortje klonk iel en niet helemaal zuiver. Gelukkig was er mooie muziek met cello, vleugel en fluit. Bij de gebeden waren er vooral een lange lijst met namen. Elke maand wordt er gebeden voor alle leden van Iona en hun families – en dat worden er elk jaar meer. ’s Middags was er weer een dienst, weer lang. ’s Avonds opnieuw. Nu was het de kok die voorging. In goed Schots kauwde hij de liturgie. Wij verstonden er weinig van en begrepen nu wel waarom de liturgie zoveel vaste formuleringen kende. Elke medewerker van Iona ging voor in de diensten, of hij daartoe nu talent had of niet. Maar wat is talent? Schotse Gordon (compleet in kilt) wist aannemelijk te maken dat wij het toch “for God and for Jesus” deden en die twee kijken anders naar talenten dan de meeste. Iona is geen warm liturgisch bad, maar een leefgemeenschap.

A wee-sing

“Wee” is een typisch Schots woord. Je hebt een “wee” beetje suiker, een “wee”-meisje en een “wee”-buitje. “Wee” betekent klein. Een “wee-sing” is dus een klein beetje zingen. Emily, een jonge vrouw die je eerder nog een meisje zou noemen, speels en vrolijk, maar met een ongelofelijk talent om iedereen die voor haar stond in vijf minuten het gevoel te geven dat hij of zij kan zingen, leidde de “wee-sing”. In een half uur hadden wij vijf liederen vierstemmig ingezongen, waarnaar ze ons vrolijk vroeg of wij die avond het koortje wilden zijn. Zo ontstonden die iele koortjes dus die niet helemaal zuiver. Elke dag werd er gezongen en het was een feest.

Cursus

Maar er moest natuurlijk ook gewerkt worden. Of? Nou ja, als je geen zin had, niets hoefde. Sommigen zag je dan ook maar weinig, die kwamen regelmatig op Iona. Een opa en oma met hun kleindochter, twee vriendinnen, een moeder met haar zoon. U raad het al, voor de gemeenschap. De meeste cursisten waren echter predikanten uit de VS en Canada – het kleine Iona slaat behoorlijke kringen om zich heen.

Zo lazen wij (bijbel)verhalen, maakten verhalen en spraken over de uitgangspunten van Iona (daarover in een volgende kerkbode iets meer), maar er moest natuurlijk ook gedanst worden. Wij hebben lantaarns en kaarsen gemaakt, er was een ‘bonte talenten avond’, een pelgrimage over het eiland (waarna onze schoenen na twee dagen droogkamer nog steeds nat waren – op Iona regent het minstens elke tweede dag. Dat went, over het weer had je het nooit.). Voor wie geen Beemster Biddag moest voorbereiden was er tenslotte nog een excursie naar een ‘onbewoond eiland’. Iona is immers ook door en door Keltisch en daar is God minsten zo zichtbaar in dolfijnen en wolken dan in bijbelletters.

Na een week ¼

heb je zo’n veertien kerkdiensten meegemaakt, minstens zeven keer afgewassen en corvee gehad en ongeveer twintig keer de tafel gedeeld met een bont gezelschap mensen. Vijf keer hebben wij gezongen, kort voor het avondeten en in de avonddienst en er waren de continue gesprekken onderling. “Waar kom je vandaan, hoe ben je hier verzeild geraakt, wat spreekt je aan?”

Meer dan voldaan vertrokken wij uiteindelijk weer richting Glasgow. Met een ‘wave’ voor de veerpont namen de medewerkers afscheid van hun cursisten. Zij hadden nu een dag rust. De volgende dag zou er een volgende groep van zo’n tachtig cursisten komen. Velen van hen ongetwijfeld met hoge verwachtingen op zoek naar een warm bad. De regen van Iona zou ze leren. Warme baden zijn slecht voor spiritualiteit. Iona is niets voor zwevers, de Schotse nuchterheid haalt je gegarandeerd naar beneden.

Toch is Iona een bijzondere plek. Een goede plek om te zijn, maar vooral gericht op de plek waar je vandaan komt. Want daar gaat het om!

Een “wee”-groet

De pastorie

►Klik hier voor de Iona-website