COLLECTEDOELEN BEEMSTERKERK

Al enkele jaren ondersteunen wij het werk van SILENT WORKS. De organisatie van o.a. Wiljo Oosterom (oprichter dovenboerderij in de Beemster) die zich inzet voor dove kinderen in Afrika. Hieronder een kleine impressie.

Reisverslag oktober 2008 . .
Afrika geeft altijd problemen met de autoriteiten. Dat weten we. Maar in Nederland, een goed geregeld en perfect georganiseerd landje, kom je die problemen nauwelijks tegen. Dachten wij. Wij hebben goederen mee waarvoor een uitvoervergunning nodig is. De douanepost waar wij de goederen moeten laten keuren is echter achter de paspoort- en bagagecontrole, en om met onze goederen door die controle te komen hebben we … een uitvoervergunning nodig. Een beetje vreemd toch? Natuurlijk lukt het ons niet door de controle te komen. Fouilleren, vrouwtje erbij, weer fouilleren, mannetje erbij, aankooppapieren overhandigen, papieren erbij, er wordt getelefoneerd.
Na veel over en weer gepraat kunnen wij door naar de douanepost, de klok loopt en wij rennen. Met het formulier met stempel en handtekeningen rennen wij terug naar de internationale controle om via hen naar de gate te kunnen. Weer een aanhouding, door dezelfde mensen. Ik word apart gezet met mijn voeten op twee schoenafdrukken geverfd op de vloer. Niet bewegen, de voeten op de afdrukken houden! Fouilleren, en dan, “waar is de vergunning”? Ik wijs naar de controleband, en zeg in die tas daar. Ik wil hem pakken maar dat mag niet, ik vraag hen hem voor mij te pakken, maar dat mogen zij niet. De tijd loopt niet meer, die rent. Maar dat maakt geen indruk. Het protocol voorziet niet in dergelijke omstandigheden. Een chef erbij halen, opper ik. Goed idee maar kost tijd. De chef gaat bellen, ja het klopt. De vergunning is afgegeven. Maar mevrouw kan hem niet laten zien, is zijn antwoord. ‘Dat kan ik wel’, zeg ik nu bozig. ‘Als iemand die tas voor mij kan pakken, dan is er geen enkel probleem’. Demba brengt de oplossing, hij pakt de tas van de band en geeft die aan mij. ‘Is die tas van u meneer?’
‘ Ja, die is van mij.’ De man kijkt bedenkelijk, maar ziet ook geen andere oplossing. Ik overhandig hem het papier, hij vouwt het open, vouwt het weer dicht en geeft het aan mij terug. We kunnen gaan, en halen op het nippertje het vliegtuig.
Het kost ons veel moeite om een visum voor langere tijd te krijgen voor Mauritanië. De (krediet)onrust in ons land is hiervan de oorzaak. Rellen, opstandjes, demonstraties en knokpartijen wisselen elkaar af. Maar wij hebben een ticket tot Dakar, het rustige en evenwichtige Senegal. Dachten wij…

Na een turbulente vlucht staat er een lange rij bij de paspoortcontrole. Schuifelend in de rij vul ik de landingsformulieren in, niet alleen die van mij en Demba, maar ook van verschillende Afrikanen die het Frans en Engels niet machtig zijn, of niet kunnen lezen of schrijven. Er is een speciale ambtenaar aangesteld voor dit doel, maar die moet je betalen. Dit is goedkoper en gezelliger, en de rij schuift tijdens het werk op.

Buiten de luchthaven lijkt het wel oorlog, we passeren in brand gestoken busjes, auto’s en autobanden, opgebroken straatdelen en hoopjes glas op de weg. De taxichauffeur neemt steeds een andere route, voor de veiligheid, 1000 fr.cefa extra, mompelt hij naar de achterbank. Ingeklemd tussen alle bagage, vier mannen achterin en de kofferbak open vrees ik het ergste als we langs groepen schreeuwende jongens komen. Wat is er aan de hand, stel ik de vraag die al sinds de aankomst mij op de lippen brandt. ‘Een uit de hand gelopen voetbalwedstrijd, Gambia - Senegal en verloren. Oh, ik knik begrijpend. Sport verloedert zeg ik in mijn eigen taal. De chauffeur grinnikt, lacht en zwaait naar iedereen maar probeert toch zijn auto buiten de gevechtslinie te houden. Uren later komen we veilig thuis. Ons werk kan beginnen.

Wiljo Woodi Oosterom
 

Het werk van de Edams Wiljo Woodi die ooit samen met haar man de 'dovenboerderij' in de Beemster oprichtte

- stond afgelopen week uitgebreid in het NHD. Als diaconie steunen wij dit werk voor dove kinderen in Afrika al enkele jaren. Via mail ontvangen wij regelmatig berichten van de voortgang..
 

Reisverslag 1

Onze nieuwe partner: een sterke toyota truck. Nog nooit eerder in de twaalf jaar dat wij werken in Mauretanië en Senegal hebben wij zonder problemen de ruim 500 km van Nouakchott tot Dabbé afgelegd. De truck is geen luxe wagen, maar een hongerige en betrouwbare sterke werker. U zult nog veel van hem horen ...
 

Reisverslag 2 ...

op weg maar het ziekenhuis rijdt er een auto strak langs ons, een man in een voetbalshirt maant ons te stoppen. De man laat een verfrommeld pasje zien. Zijn foto staat erop en iets over inspectie-douane. Er stappen nog twee mannen uit. Ondanks de grimmigheid beantwoorden wij de vragen beleefd. Het is niet in orde, zegt hij. Op onze vraag, wat er mis is, doet hij vaag. Ik laat alle papieren zien. Hij blijft ontevreden. "Mee naar het bureau!". Bij het kantoor staan veel auto 's geparkeerd, met name vrij nieuwe uit Mauritanië. Er wordt een baas geroepen, die roept zijn baas ... "Deze auto is gestolen. U wilt hem in Senegal verkopen. Ik neem uw auto in beslag." Wat hebben wij nodig om te bewijzen, dat dit onze auto is. Dan wordt hij toegefelijker: formulieren en veel geld.
De volgende dag, na onrustige nacht, informeren wij bij andere eigenaars van in beslag genomen auto 's. Sommige staan er al weken. Samen met een medewerker van de ambassade staan wij op de stoep. De baas van de baas komt half negen, en de baas van de baas van de baas om half tien. "Of wij maar even buiten willen wachten, hij heeft het druk.
In die tijd belt ook de consul ivm onze auto. Blijkbaar schrikken ze van al die steun, de baas komt naar buiten. Wij kunnen de auto meenemen. Wij vragen maar niet verder, maar zijn zo mogelijk nog blijer met onze toyota.

Tot zover deze berichten van ver. In een volgende kerkbode krijgt u ongetwijfeld nog wat meer te horen van deze bijzondere contacten.