Een terugblik

Het is een feit, zondag 5 oktober wordt in de dienst aandacht geschonken aan het vertrek van de basisschool en het begin van de nieuwe start op het Voortgezet onderwijs, de stap in de wijde wereld.

Het leek allemaal heel simpel en leuk, maar er kwam toch meer bij kijken. En zelfs als moeder sta je soms voor verrassingen.

Vrijdags, tussen neus en lippen door, laten doorschemeren dat Saskia in de aankomende dienst een mandje zou krijgen, als bagage voor de komende stap in haar leven. Zaterdagochtend kwam onze predikant, Nico, even aan de deur om een en ander aan Saskia te overhandigen om voor te lezen tijdens de dienst a.s. zondag. Natuurlijk moest er geoefend worden. Op toon lezen en ook begrijpen wat je leest is nou eenmaal een vak apart. Voor het slapen gaan (heel laat!) nog de streepjes boven de woorden gezet, waar de klemtoon op zou moeten vallen en vooral op het hart gedrukt dat er niet te snel gelezen moest worden. (Als je het te lezen stuk niet voor je hebt, moet je het van het luisteren hebben!!) Alles moest goed komen. Geen paniek. Je kunt het!! De brief van Paulus was iets waar wij in ons gezin zo vaak de nadruk op zouden willen leggen. Niemand is meer, maar niemand is minder dan jou!! Het hele verhaal bracht voor onze Saskia van 12 jaar een heleboel duidelijkheid. Hier hadden we het inderdaad wel eens over gehad. "Samen vormen wij één lichaam. . ." En ja. . ...dat probeer je je kinderen toch duidelijk te maken als je het over "kerk-zijn"hebt. Dat je elkaar nodig hebt, maar dat je elkaar ook kunt aanvullen. Dat je elkaar lief kunt hebben en dat je er voor elkaar kunt­en soms moet zijn.

Dat als je niet naar de kerk gaat, dat je door bepaalde personen gemist wordt. Omdat je door je aanwezigheid een ander blij of vrolijk maakt. Er werd door het lezen van de tekst voor onze Saskia een heleboel duidelijk. Zondagochtend nog eenmaal de tekst voorlezen in de woonkamer en het kon niet meer fout gaan. Alles verliep naar wens. Het was een prachtige dienst. Veel wijsheid meegekregen en voor iedereen goed te begrijpen. Boeiend dus!! Ook voor de jeugd!! Voor Saskia was het in ontvangst nemen van "het mandje"iets speciaals en zij genoot er van. Haar verbazing was groot, dat er ook een Bijbel bij zat. Dat had zij van haar zus niet gehoord! Nee, dat had Linda indertijd er niet bij zitten. Thuisgekomen werd het mandje grondig bekeken en uitgepakt en even zo grondig weer in oude staat teruggebracht. Weldra settelde Saskia zich op de bank met "Het Boek". Eerst werd grondig gelezen wat er voorin geschreven stond. Wel een paar keer werd herhaald hoe

leuk zij het vond. Zelf vertel je dan dat er diverse bijbels zijn uitgedeeld bij een afscheid van b.v. zondagsschool of bijbelklasjes. En dat je zelf ook nog zo'n bijbel op zolder hebt staan. "Kun je die eens pakken mama?" was de vraag. En uiteraard was dit een mooi moment om dat ~ns te doen. Bij het halen van die ene bijbel, kwamen nog meer oude bijbeltjes te voorschijn van andere mensen, die ik als kerkganger wel eens aangeboden kreeg als iemand er niets mee wist te doen. "Jij komt nog wel eens in de kerk", zei men dan. Alle exemplaren kwamen deze dag op de eettafel te liggen. De kleinste was uit 1910, een iets grotere was van 1923, mijn eigen bijbel* was van 1972 en dan "Het Boek" van Saskia uit 2003. Tussen de oudste en de nieuwe zit dus bijna een hele eeuw!! Saskia begon op een gegeven moment te lezen in háár Boek. "He mama, wat leuk. . . ..hier staat het zelfde als de preek van vorige week, over Adam en Eva. Het staat er echt in over die slang!" Tijdens het lezen rolde Saskia van de ene verbazing in de andere. 'Wauwmama,

Adam kreeg drie zonen (zo leer je nog eens wat als moeder.. .nooit beseft dat die Kaïn en Abel van Adam waren) en hij werd wel 930 jaar oud!!! "Het is eigenlijk net een fabel* ...... maar.. weet je.. . .. ... ik geloof het toch wel hoor, dat ze dat vroeger allemaal hebben opgeschreven."is Saskia's reactie. (Toch dondersgoed beseffend dat je natuurlijk geen 930 jaar oud kunt worden, ook vroeger niet, maar toch moet het wel waar zijn, want de Bijbel is geen sprookjesboek.) In de loop van de middag wordt toch af en toe Het Boek weer ter hand genomen en horen wij zo nu en dan een losse kreet. "Hé.. ...de Amorieten .. ..dat was met onze musical!" Het was leuk om te ervaren hoe je (kleine) meisje met de Bijbel in aanraking kwam. Net zoals het nemen van computerlessen nodig was om binnen heel korte tijd te zorgen, dat je kinderen niet opeens meer weten dan jijzelf, zo wordt het nu toch echt tijd om de Bijbel zelf te gaan lezen. Natuurlijk heb je de meeste verhalen ooit wel eens gehoord, maar wie nou werkelijk de zonen van Adam en Eva waren en dat ze zo oud werden vroeger, dat is compleet nieuws!! Misschien toch ook eens naar een leerhuis??? (zondagsschool voor 40+ ers??)

Hoe dan ook. . . ..de dienst van vandaag heeft héééél wat teweeg gebracht!

Mia Tesselaar

(P S: inmiddels komt Mia Tesselaar naar het leerhuis in de Kapel!!!)

NOOIT JE DROMEN OPGEVEN door Aziz Khoushiwal   ETEN MET DE BUREN

Ruim vijf jaar geleden moest ik mijn vaderland Afghanistan verlaten om mijn vrouwen kinderen te vinden. Gelukkig heb ik mijn lieve gezin in Nederland gevonden. Wij wonen nu in Middenbeemster en ik heb drie kinderen, twee zoons van twaalf en elf jaar en een dochtertje van twee jaar en vijf maanden.

Toen de Islamitische fundamentalisten in 1992 de hoofdstad Kaboul innamen, zagen wij onze toekomstplannen in duigen vallen. Terwijl wij werkten in Kabul, waren er iedere dag raketbeschietingen en bombardementen op de stad. Toch had ik altijd het idee dat de oorlog ver weg was.

De dag nadat de fundamentalisten kwamen konden wij onszelf niets meer wijsmaken: vanaf dat moment gingen de universiteiten, de scholen, de fabrieken, de ziekenhuizen en alle instanties voor intellectuelen dicht. Duizenden intellectuelen en leden van de DVPA werden door de Modjhaiden en de Taliban uit alle instanties van de overheid gebannen.

Honderden leden van de DVPA werden door de Modjhaiden en andere fundamentalistische groepen in alle provincies van Afghanistan en ook in de hoofdstad Kabul in de gevangenis gezet. Tientallen leden van de DVPA werden geterroriseerd. Al deze beelden en andere werkelijkheden over mijn land werden na 11 september 2001 duidelijk.

Nu weet bijna iedereen waarom zoveel intellectuelen hun vaderland moesten verlaten en vluchtten naar andere landen ter wereld. Wij vluchtten uit ons land, 'mijn vaderland, dit hemelse geschenk, dat louter geurt naar bloemen', om ergens te schuilen terwijl wij er geen plannen voor hadden.

Wie van het leven niet kan leren, leert nooit van een leraar. Vluchten, adapteren en integreren zijn heel moeilijke prestaties en kosten veel tijd. Toen ik in Nederland kwam, sprak ik geen woord Nederlands: 'Eerst zou je de taal kunnen leren, dan zou je met een nieuwe cultuur kennis kunnen maken en daarna zou je in een nieuwe maatschappij kunnen integreren'. Zo dacht ik het en zo besloot ik het te doen.

Met behulp van de taal kon ik mijn gevoelens aan Nederlanders vertellen en kon ik met mensen communiceren. Na een jaar wou ik t,>-raag de krant lezen en ik ben met de Volkskrant begonnen. Ik kreeg de krant elke week van mw. Ah Majer. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Mw. Houtman uit Middenbeemster hielp mij met het lezen van de krant. Ik mocht een of twee keer per week bij de fam. Houtman op bezoek komen. Ik las dan een tekst hardop en mw. Houtman corrigeerde mijn fouten. Na enkele maanden maakte ik, via de kerkenraad, kennis met dhr. Jan Hagenaar. tlij is een erg aardige man en van beroep psycholoog. Ik maakte een keer per week een afspraak met hem om over bepaalde onderwerpen te spreken. Via mw. Hetty

Lourens, onze contactpersoon bij de vluchtelingenorganisatie in Middenbeemster leerde ik meneer l.ourens kennen. Hij is journalist en hielp bij de voorbereiding op de Staatsexamens. Ook via de kerkenraad kwam ik in contact met dhr. M. Schenke. Hij is een academische man en ik heb heel veel over de cultuur en de geschiedenis van Nederland van hem geleerd. Soms discussieerden wij over een onderwerp. Meneer Schenke luisterde met veel aandacht en geduld naar mij en dat was erg belangrijk voor mij om meer te durven spreken.

Na enkele maanden voelde ik me beter in spreken en luisteren.

Via een aardige en slimme mevrouw, een consultatiebureau arts, mw. L. Berge van Spengen heb ik de kans gekregen om met een arts in het ziekenhuis kennis te maken. Hij heet H.]. Bloemberg en hij is internist in het Waterland Ziekenhuis. Dit is erg belangrijk voor een anderstalige arts in Nederland.

Ik luisterde naar meneer Bloemberg en ook naar zijn patiënten. Ik leerde zo veel nieuwe woorden en uitdrukkingen. Het communiceren met de patient is erg belangrijk voor een goede behandeling van de patient. Na enkele bijeenkomsten mocht ik van meneer Bloemberg naar de 'functiekamer' komen en maakte ik kennis met nieuwe methodes en technologieen.

Vorige week heb ik te horen gekregen dat ik ben toegelaten om mijn studie geneeskunde aan de medische faculteit van de Vrije Universiteit voort te zetten. Ik ben erg blij met deze positieve veranderingen in mijn leven en ik wil heel graag aan de slag.

Ik houd van mijn vrouw en kinderen, ik houd van mensen en van het leven, ik houd van mijn beroep! Mijn kinderen voelen zich thuis hier.

Ze hebben veel vrienden op school, ze schaken, voetballen, zwemmen, fietsen, ze genieten van het leven en ik geniet van hen. Kortom, alles begint met een idee en als de tijd er rijp voor is komt na het idee het plan. Dan groeit de hoop tot geloof. Geloof leidt tot enthousiasme en overtuiging.

Overtuiging maakt en voedt de wil. En waar een wil is, blijkt nu ook voor mij een weg te zijn!

Dhr. Khoushiwal was samen met zijn echtgenote gastheer/ -vrouw tijdens het 'eten met de buren' op 23 oktober '03 in de Kapel

Naar een artikel van J. Aartsen