(uw commentaar mag naar  nhkerk.beemster@quicknet.nl.  Wij sturen het graag door)

Een huis om in te wonen

Te laat!! Volledig gemist! Nu moet ik èn onderwerp èn inspiratie èn snelheid zien te koppelen. Dat onderwerp is niet het probleem. We beginnen een nieuwe seizoen, met als thema “Een huis om in te wonen”. Dat neem ik als onderwerp van mijn bespiegelingen. Een huis om in te wonen hebben wij allemaal wel, denk ik. Ik zou niet weten of er iemand in ons midden is, die onder een brug of in een tuinderschuur zijn rust zoekt. Mocht er iemand zijn die aan zo een beeld beantwoord, zou hij of zij zich dan bekend willen maken? Nou is dat wel erg gemakkelijk gesteld. Als je in zulke omstandigheden verkeert zul je dat niet zo gauw aan de grote klok hangen. Want je moet zien, dat je overleeft, en dat gaat in die situatie beter als je onzichtbaar bent voor nieuwsgierige ogen. Ooit was dat anders. Toen had je de landlopers. Overal thuis, nergens welkom. Maar ze spraken wel tot de verbeelding. Hele aardige, wat zeg ik? Hele lieve landlopers waren er toen. Ze werden ook ten tonele gevoerd. Wie kent Swiebertje niet? Hoeveel jaren lang heeft deze vrijbuiter ons niet wekelijks een plezierig uurtje bezorgd? In de fantasie van de schrijver van zijn verhaal bestond er geen mens, die meer mens was dan Swiebertje. Gelukkig was er een hele aardige burgemeester, die door een schat van een huishoudster werd verzorgd. Tenminste, dat moeten we aannemen. Hoewel ze meer bezig was met onze Swieber. En de op en top keurige politieman Bromsnor steeds op het verkeerde been zette. Dat was de sfeer waarin een landloper vandaag de dag ook nog wel zou kunnen gedijen. Maar het huis om in te wonen? Er zijn geen hooioppers meer, geen plaatsen waar je kunt uitrusten van een dag lang eten en drinken scoren, en misschien nog een shotje van het één of ander. Dat laatste dient er voor om even te ontsnappen aan de spanning die de dagen met zich meebrengen. Even de ellende vergeten. In de vorige plaats waar Nico en Marie actief waren, de mij niet onbekende Nassaukerk in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt zijn deze mensen wel een bekend verschijnsel. Ze komen af op de koffie na de dienst. Of als het koud is op de warmte. Ze zitten te snurken of doen hun best om gewoon kerklid te lijken. Hoewel er daar niemand is die hen er om vraagt. “Wees maar wie je bent”, is het adagium. Een paar jaar lang hebben mijn vrouw en ik daar eenmaal per vier weken een maaltijd voor zo ’n veertig mannen en vrouwen gekookt in het speciaal daarvoor ingerichte huis met de naam Filah (Welbevinden). Het was erg leuk werk. Wij kookten op een donderdag. Op de dag ervoor trok ik dan de Beemster in om vlees, groenten en aardappels te “scoren”. Op donderdag kwam een bevriend stel bij ons om de 20 kg aardappels te schillen. Dat kostte een paar uurtjes. Na een uurtje te hebben mee geschild begon ik het vlees en de groente voor te bereiden. Als we het geheel klaar hadden was het tegen een uur of drie en maakten we ons op om naar Filah te vertrekken. Daar waren we dan op tijd om de piepers en de groente te koken in grote gamellen. Filah, een huis om in te wonen! Ik zou er uren over willen doorvertellen. Geïnspireerd door die geschiedenis heb ik dit verhaal heel snel in de kolommen van mijn column neergezet. Helaas het gaat niet meer. Hoewel ik ook toen al door die vermaledijde Mr. P. vergezeld werd, kon ik nog genieten van een dergelijke dag. Nu moet ik het doen met het thema van het nieuwe seizoen met een stille hoop dat we hier ook nog eens werkelijkheid kunnen maken van “Een huis om in te wonen”. Filah gaat nog steeds door. Het dient de behoeftige mens op meer dan één manier: Zwervers krijgen een lekkere maaltijd voorgezet, en jongelui uit verscheidene kerkelijke gemeentes leren er hun afschuw overwinnen voor randfiguren. Mensen aan wie het Leven voorbij gaat. Laat ik tot besluit nog een christelijk appèl doen aan het Christen Democratisch Appèl. Daar hebben we geen PVV bij nodig!

– EINDE VAN DE ZOMERTIJD?

Hoe kan dat nu al het geval zijn? Ik heb het gevoel dat de zomer nog moet beginnen! De natuur is nog zo fris groen. Zo hebben we in geen jaren de bomen en struiken in deze tijd van het jaar meegemaakt. Meestal zijn die na de hete zomerdagen stoffig en al een beetje dor. En in de kerk kan men het afmeten naar de aanwezigheid van gelegenheidsvoorgangers. Vandaag was de laatste zondag waarop een “gast”predikant voorging. Volgende week is onze eigen dominee Nico Schroevers weer het vertrouwde gezicht daar op die plek. Heb ik hem gemist? Ja, maar tegelijk ook gun ik hem een paar weken lekker vrij van allerlei verplichtingen, die dat beroep van hem nu eenmaal eist. Hoe jammer het ook moge klinken, ik ben geen zanger, die maar eindeloos zou kunnen door zingen. Eén of twee coupletjes van een lied is mij al meer dan genoeg. En wat gebeurt er nu juist in die zomer weken? Precies! Die voorgangers laten ons maar zwoegen om zoveel mogelijk coupletten van een lied ten gehore te brengen. Vaak ook nog met een moeilijk zingbare wijs. En dan komt er ook nog een preek, die langer duurt, naar het schijnt. Nee, ik voel me niet zo heel erg gelukkig met deze oplossing. Al moet ik toegeven, dat Ds. Henk van Olst een paar prachtige verklaringen had over het Hooglied. En Ds. Aartsen-Schiering bracht ons een paar maal dichter bij een Jezus, die weet heeft van de menselijke kommer en kwel. Maar toch, wat kan ik verlangen naar dat vertrouwde beeld van Nico, als engel in de adventstijd, of als een verhalenverteller voor de kinderen, die er niet zijn. Met allerhande passende attributen om zich heen geslagen. Dan doen we maar alsof……. Toch? Dan blijkt dat we eigenlijk allemaal kinderen zijn. Want de gemeente is stil op de momenten waar dit past. En men lacht om de grappen, die hij erin legt. Als je met de mensen hierover praat, blijkt dat niemand die verhalen zou willen missen. Want ze zijn ook voor grote mensen begrijpelijk. Misschien wel meer dan die professionele preken, die er ook altijd op volgen.

U vraagt zich op dit moment wellicht af: “Is die eRWt nou zo somber vandaag? Of ligt het aan mij?” Nee, u heeft gelijk, ik ben een beetje somber gestemd. Buiten is het licht, maar ik zie geen zon. En het zonnetje in huis, dat ik meestal wel zie, laat vandaag ook verstek gaan. Wat is er dan toch? Ik weet het niet! Ik ben een beetje rusteloos. Weet niet wat te doen om mijn stemming op peil te krijgen. Als ik naar buiten kijk, zie ik de bomen heftig zwieren en zwaaien met de wind. Het gordijn voor het open raam kan het ook niet helemaal aan, om keurig in de plooi te blijven hangen. Al die dingen vallen mij op vandaag. En dit moet toch maar even opgeschreven worden, want het is allemaal bedoeld om weer een column te vullen in het eerst te verschijnen kerkblad. En op de website kunt u mij ook vinden. Het doet mij goed, dat ik nog geen afkeurende kritiek heb hoeven te verwerken. Al schrijvende denk nog even terug aan het “koffiedrinken na de dienst” vanochtend. Na een verhaal te hebben aangehoord van een oudere mevrouw, die een cruise op de Rhône had gemaakt, bleef ik een beetje verloren zitten. Ik heb het geheel nog eens even overzien. En dacht toen: “Ik moet nog mijn Zobbertje schrijven. Ik heb nu wel weer genoeg stof.“ Het is een Tobbertje geworden. Maar mijn sombere gedachten, die uit dat gemanipuleer met de stimulator ontstaan, heb ik toch maar mooi van mij afgeschreven! Ik heb Mr. P. even lekker op afstand gezet en ben mijn somberheid kwijt! U allen bedankt, dat u even van mijn getob hebt willen kennis nemen.

69 jaar en Mr. P. is al meer dan 15 jaar mijn ongenode, maar hardnekkige metgezel.

Nu ik mezelf toch bekend heb gemaakt, kan ik net zo goed ook wat van mijn recente levenservaringen laten zien. Het zijn ervaringen, die ik vooral samen met Mr. P. beleef. Er zullen onder de lezers mensen zijn die een deel hiervan herkennen. Nu hoop ik maar dat ik hen niet ontrief, want het kan er vrij heftig aan toe gaan met deze mister. Maar laat ik er meteen aan toevoegen, dat ik zowel nare als leuke ervaringen zal proberen weer te geven. Laat ik dan maar beginnen met een leuke ervaring. Toen ik een paar maanden terug uit mijn narcoseroes na de DBS operatie ontwaakte, was ik meteen in een opperbeste stemming. Want, ik kon mijzelf bewegen zoals ik dat in geen jaren had gekund! De neurologen noemen iemand in zo’n situatie . .

ONTREMD

Dit betekent dat je denkt de hele wereld aan te kunnen. Je bent hyper opgelucht dat de operatie voorbij is en zo goed geslaagd. Je denkt: was dat alles? Dat mogen ze nog wel eens een keer doen. Je gaat bijna letterlijk door roeien en ruiten. Je bent niet ontvankelijk voor rede, want je meent dat alles wat je doet een goede greep is. In mijn ontremde toestand wist ik geen maat te houden, met niets. Bestek op tafel leggen naast je bord? Welnee, je smakt het er neer. Een appel of een aardappel schillen? Hompen snijd je er af. En als antwoord op commentaar vraag je: Wat is hier nu fout aan? Zo gaat het met alles. De omstanders, hoeveel ze ook van je houden, worden wanhopig en denken al gauw: Als het zo verder moet, weet ik niet of ik het wel vol houd! Zelf begrijp je er niets van dat ze zo afkeurend naar je reageren. Je deed immers je best om alles zo goed mogelijk te doen. Zo kom je er achter, dat ontremd zijn op het eerste oog een leuke ervaring is, maar in werkelijkheid een heel akelige. Gelukkig trekt het langzaam maar zeker weg. Tegelijk met de verwonding van het hersenweefsel dat zich weer herstelt. Want dat veroorzaakt het euforische gevoel. Zo komt alles weer op zijn pootjes terecht. Tenminste, als er niet meer van die verschijnselen ontstaan door de stimulatie, die nu gaat beginnen. Want ook daar ligt een gevaar. Naast dit alles is er de . .

ANGST

Een ervaring van niet geheel andere orde is die van het krijgen van angsten, die je maar niet kunt begrijpen. Waarvoor ben ik zo bang? Waarom durf ik mijn huis niet uit; zelfs niet mijn eigen tuin in? Het huilen staat je nader dan het lachen. Eten? Geef dat maar aan de kippen. Rustig blijven zitten? Hoezo rustig? Ik word gek van dat rare gevoel in mijn buik. Ik wil weg, maar ik durf nergens heen. Slapen? Nee, ik ben bang om te gaan slapen. Wie zegt dat ik weer wakker wordt? Bel maar gauw de Verpleegkundige die gespecialiseerd is in dit soort ziektebeelden. Want dat het met je ziekte te maken heeft is je overduidelijk. Het antwoord: een dosis medicijnen en maar in bed kruipen en proberen te slapen. Morgen naar de poli voor nog een recept. En weer word er aan het stimulatorkastje gesleuteld. De verpleegkundige vraagt: Wat voelt u nu? Antwoord: Eigenlijk niks. Maar de angst is weg! Je weet, het komt door de instelling van dat kastje, dat de neurochirurg heeft ingebouwd bij het sleutelbeen. De stroompjes, die door dat kleine stukje van je hersenen gaan, hebben hun effect op je gemoedstoestand en stemmingen. Ook die worden in je hersenen bepaald. Gelukkig kun je er wel iets aan doen, door jezelf te oefenen in het omgaan met allerlei gevoelens. Zoals . .

EMOTIONALITEIT

Soms komt men wel eens mensen tegen, wier gezichten men wel kent. Maar, hoe heet die persoon ook al weer? Geen idee. Terwijl de betreffende persoon jou keurig bij de naam noemt. Om aan een blunder te ontsnappen kun je uit verscheidene mogelijkheden kiezen. Je kunt jezelf bedienen van een heel onduidelijk uitgesproken naam. Je kunt ook vermijden een naam te noemen en je beperken tot een “Hallo, hoe gaat het?” Het zijn van die uitdrukkingen, die gedachteloos worden uitgesproken bij van die haastige ontmoetingen die worden gekenmerkt door de zinsnede: “Hé, hallo! Alles goed?”
Hoe kan nu ooit alles goed zijn? Wil degene opstaan bij wie alles goed is? Vaak antwoord ik met: ”Nee, bij mij is niet alles goed, maar wel genoeg om gelukkig te zijn”. Een enkele keer opent dit antwoord dan toch een serieus gesprek, maar vaker gaat de ratrace gewoon door. Waarschijnlijk word ik dan ingedeeld bij het contigent der zonderlingen, dat ook een deel van de schepping van onze Lieve Heer bewoont. En wie weet, doet u, de lezer, dat nu ook. Het zij zo. Maar waarom dit eigenaardige gebrabbel over begroetingen en wat daarmee samenhangt? Welnu, ik had bij het begin van deze rubriek besloten om onder een schuilnaam te gaan werken. Althans, voorlopig. Want stel je voor dat het schrijven van deze stukkies niet in goede aarde zou vallen. Dan kon ik me nog altijd verstoppen achter die schuilnaam. En, ik had u beloofd mezelf dan weer in de vergetelheid te laten wegzakken. Terwijl ik eigenlijk snak naar een beetje erkenning. Want de enige respons die ik krijg komt van de redacteur, die consequent boven de tekst aangeeft, waar u met uw repliek, kritiek, instemming of afkeuring heen kunt. Dat komt ook maar zeer, zeer spaarzaam. Het blijft bij een glimlach en een paar losse woorden. Dat vind ik jammer, want een beetje repliek zou het beslist leuker kunnen maken. In elk geval voor mij! Maar, misschien bijt ik wel in mijn eigen staart. Immers, wie is dat, die eRWt? Want zo was de oorspronkelijke schrijfwijze van dat pseudoniem. Nu moet u weten dat ik aan het knutselen ben geweest met mijn gewone dagelijkse naam. En dat mijn initialen R W zijn. Als je nu de eerste letter van het pseudoniem neemt en die fonetisch registreert, dan heb je de helft van het pseudoniem al te pakken: eR. Toen moest ik met die letter W aan de gang. Dat is uiteindelijk heel simpel opgelost. Maar de weg er naar toe is wat langer. Eerst dacht ik aan Er Wee Ha Ha. “Nee, dat is niet goed”, wist ik meteen. Dat zou onmiddellijk de lach- lust opwekken. eRWe? Nee, niet goed, want het is nog steeds een onbekend woord. En ik probeerde uit te komen bij een gewoon bestaand woord. Toen heb ik alle letters van het alfabet op de vierde positie geprobeerd. Daar kwam als enig woord ERWT uit. Op dat moment ging bij mij een lampje branden. Want een erwt is bekend als agrarisch product. Zeker in deze polder, waar de akkerbouw nog altijd hoogtij viert. Verder is het maar een heel klein ding, zo’n erwt. En dat ben ik zelf eigenlijk ook. Nauwelijks 1 meter 68, dan ben je toch een eigenlijk een erwtje, zeg nu zelf? Dan heb ik inmiddels de herkomst van de vier letters wel verklaard. En die icoon, die de redactie op de internetversie erbij gevonden heeft, die maakt mij toch wel herkenbaar? Tenzij men mij benadert zonder kennis te hebben genomen van deze column, krijg ik vanaf deze datum daarom nooit meer: ”Hé hallo, alles goed?”

“Mij spreekt de blomme een tale . . “

Die stalker, die zwarte engel, die ongenode metgezel, die Mr. P., gaat binnenkort uit zijn dak. Of is het mijn dak? Hoe dan ook, terwijl ik dit schrijf en u dit leest ligt de actie in het nabije verschiet. Daarna gaan we ervaren wat het is met minder klem door Mr. P. te worden gevolgd. De nieuwsgierigheid naar dat moment houdt me gaande. Nog twee weken en de vaklui gaan mijn dak openleggen. Nou ja, openleggen is wat sterk uitgedrukt. Het blijft bij het boren van twee openingen, waardoor zij hun precisieklus kunnen uitvoeren. Daarbij geholpen door de modernste computertechniek. Die wordt bijvoorbeeld toegepast om een ruimtelijk beeld te schetsen van de bovenkamer. Vervolgens berekent de vakman, gecontroleerd door een iets anders georiënteerde collega, de te bewandelen route door dat ruimtelijke beeld. Ik kan het me bijna niet voorstellen, dat dit goed kan gaan. Maar de vaklui houden vol: je hoeft niet bang te zijn. We hebben ervaring. Opgedaan tijdens enkele honderden klussen vóór jou. Daar heb ik niet van terug, en daar wil ik ook niet van terug hebben. Ik ben er immers zelf over begonnen? Oké, ik kreeg eerst een hint van één van die vaklui, die ik had getracht te vermurwen tot een andere, schijnbaar minder bedreigende actie. Ik kreeg als antwoord dat die actie na een paar jaar alweer slijtageplekken begint te vertonen. Nee, volgens deze man moest de beuk erin. Dat was pas een goed gerichte actie. Na enkele dagen van nadenken besloten we eerst eens met een medewerker van de afdeling voorlichting te gaan praten. Toen bleek dat een goed samenhangend verhaal maar één keuze overliet voor ons. Die keuze is gemaakt en ik wil geen weg terug. Ik ben veel te nieuwsgierig. Hoe zal het zijn als ik met Mr.P. in zijn ergste gedaante op een plank word vast gebonden. Mijn hoofd in een klem. Dan het zoemen en misschien wel krijsen van een machine die mijn bol in kaart brengt. In 3D gaat men het zaagsel in mijn onderdak beeldend beschrijven. Want als je door die massa celletjes een naald wilt steken, hoop je dat te doen zonder de voedende kanaaltjes te beschadigen. Dus de route is van de meest essentiële betekenis. Dan worden de plaatsen van de dakdoorvoeren bepaald. Met veel geraas zullen die openingen worden gemaakt. Het gekke is dat ik bij voorbaat al denk aan de wijze van weer dichtmaken van die openingen. Zal dat afdoende zekerheid bieden, dat een ongevoeligheid voor hitte, kou, regen en storm wordt bereikt? Wordt het een blijvend zichtbare oneffenheid in mijn dak? Deze vragen zijn misschien wel de onbelangrijkste, die gesteld kunnen worden. Toch houden ze mij bezig en het is beter daar niet om heen te draaien. Zij vormen anders toch een reden om nerveus te worden. En geloof het of niet: ik ben tot vandaag aan toe absoluut niet nerveus. Want door dit op te schrijven en door jullie allemaal te laten lezen, schrijf ik deze belevenis niet van mij af, maar naar me toe. Het gaat steeds meer deel uitmaken van mijn bestaan. En dat wordt er beter op. Ik schrok aanvankelijk toen één van jullie me schreef: we gunnen jou dat betere leven. Dat de consequentie van deze onderneming zó ver zou kunnen gaan had ik niet aangedurfd hard op te zeggen. Slechts met omhaal van woorden gaf ik mijn verwachting van het resultaat weer. Nu durf ik het te schrijven. Waarbij ik denk aan het motto van de Nijmeegse neuroloog Dr. Bas Bloem: Parkinson heb je nooit alleen.

Ik gun mijzelf en de kring van mijn lieve naasten: een beter leven!

Die kring is onvoorstelbaar groot. Jullie horen er allemaal bij!

Klokkenluiders

In ons geseculariseerde dorp kun je elke zondagmorgen gedurende een kwartier voor aanvang van de viering de kerkklok van de Kapel horen. Als er tenminste een viering is. Nu kun je van mening verschillen over het woord kerkklok. Is een bel, die geluid wordt om de gelovigen naar de kerk te lokken, wel een kerkklok? Ik moet bekennen dat ik bij het horen van de klok eigenlijk meer moet denken aan een schoolbel dan aan een klok. Ik haast me te zeggen dat smaken nu eenmaal verschillen. Dus een excuus aan diegenen, die pijnlijk geraakt worden door de aanduiding schoolbel. Maar waarom begin ik er dan over? Vind ik misschien dat het tijd wordt dat er in ons dorp een klokkenluider opstaat? Een klokkenluider in overdrachtelijke zin, natuurlijk. Dat had u allang begrepen. Het zou toch wat zijn als op de kerkpagina van een landelijk ochtendblad een artikel zou verschijnen met als kop: Klokkenluider luidt de klok over het klokgelui op zondagmorgen. Waarover zou het anders moeten gaan? Er valt in de Kapel toch nergens anders over te klokkenluiden? Ik fantaseer even verder. Zou deze klokkenluider het nu opnemen voor het arme, niet gelovige volk dat door de klokkenluider van de Kapel ruw gestoord wordt in een poging om lekker uit te slapen op de vrije zondagmorgen? Of zou de klokkenluider de klok luiden over de kwaliteit van het klokkenluiden? Hebt u in de gaten dat er hier sprake is van twee functies? De klokkenluider en de klokkenluider. De één is een persoon uit de kerkgemeenschap, de echte klokkenluider, die het geluid van de schoolbel – even deze aanduiding ter verduidelijking – op zondagmorgen laat klinken. De ander is een (voorlopig) anoniem lid van onze kerkgemeenschap, bij wie het gevoel van ontevredenheid over de kwaliteit van het klokkenluiden, dat in en buiten de gemeenschap zou kunnen zijn ontstaan, kanaliseert en naar buiten brengt. Beide klokkenluiders moeten voldoen aan een belangrijk criterium, namelijk dat zij werken van binnen uit. Want als klokkenluider behoren zij beiden lid van deze kerkgemeenschap te zijn. Ik fantaseer nog even verder en ga nu echt wat klokkenluiden. Nee ik zal de klokkenluider niet het brood uit de mond stoten. Ik heb slechts een vraag: zou de klokkenluider van vroeger meer tegen zijn taak zijn opgewassen, dan die van nu? Ik heb ze geen van beiden ooit hun functie zien uitoefenen. Maar de oplettende kerkganger wordt een geoefende klokkengelui-kenner na een flink aantal zondagmorgens het geluid te hebben aangehoord. Nostalgie is deze geoefende kerkklokkenluisteraar niet vreemd. En zo zou men kunnen terug verlangen naar de goede oude tijd, toen het luiden van de bel van de Kapel werd uitgevoerd alsof het een kerkklok was. Een Ab-ceetje voor de oude klokkenluider. En voor de nieuwe? Is er dan een nieuwe? Men kan verscheidene mensen de trap naar het touw zien opklimmen. Maar een nieuwe klokkenluider aanstellen? Daarover wilde ik de klok eens luiden.

In een opwelling bundelde ik enkele ooit voor de aardigheid geschreven stukkies en stuurde die naar de redactie. Of ze er mee door kunnen als column in het Kerkblad? Nauwelijks een half etmaal later lees ik al het antwoord: “Leuk en pittig om te lezen”. Hier heb je de verschijningsdata van het kerkblad. Daar hang ik, gevangen in eigen hoogmoed. Als het lukt zult u me vaker tegenkomen in dit blad. Lukt het niet, bent u mij weer gauw vergeten. Ik blijf overigens anoniem, uw commentaar mag naar de redactie. Ik zal o.a. schrijven over mijn ervaringen in de Kapel en over een ongenode metgezel, die tot vervelens toe aan me kleeft. Ik noem hem Mr.P. (mister pie) Deze eerste keer zelfs twee columns . .

De engel Gabriël(a)
Je kunt wat meemaken in de Kapel. In de Adventstijd hadden we een engel op bezoek. Niet zo maar één. Nee, hij stelde zich voor als de aartsengel Gabriël en beweerde door God te zijn gezonden. Voordat we nu de Kapel wegens dit bezoek tot heilige grond verklaren, moet u weten dat het hoofd van de engel dat van de dominee zelf was. Het was in zijn spel duidelijk dat de toeschouwer medespeler was geworden. Maar als engelen er in werkelijkheid zo uitzien gaat mijn geloof, dat ik op de zondagsschool verworven heb, compleet onderuit. Want daar leerde ik een versje, dat ongeveer zo ging: “engelkens door ‘t luchtruim zwevend zingen schoon en …..”

Verder weet ik het niet meer. Een slijtageslag van mijn geloof zullen we maar denken. Maar die ochtend kwam er een flinke slijtageplek bij. Ziet u deze engel al door het luchtruim zweven? Niet proberen engel, je valt te pletter! Kennelijk had onze engel hier al op gerekend, want de engel, die bij Maria was binnengestapt was volgens hem zijn vrouwelijke collega Gabriëla. Zijn vrouwen onder elkaar misschien wat zweverig? Het zou zo maar kunnen dat zij een van die zwevende en zingende engelen was. Helaas hebben we haar niet gezien die derde Advent. Dus moeten we de mogelijkheid, dat er een vrouwelijk contingent engelen bestaat, maar in goed geloof openhouden. Ik heb het niet zo op engelen. Gabriël ook niet. Net als de dominee, die zijn verhaal vragend eindigde met, ”Wie weet welke engel het was die bij Maria op bezoek ging?” “Ik niet!” zei Gabriël en tegelijk sprak ook de dominee dezelfde woorden uit.