|
KERSTVERHAAL
& GRAPJE
De spin en het Christuskind
 Een
grijze spin liep over de vloer van de herberg. "Oh," gilde de
dochter van de herbergier. "Maak dat je wegkomt, lelijk mormel." -
"Zou ik werkelijk lelijk zijn?" vroeg de spin zich af, toen hij
tegen de muur opklom. "Hoe het ook zij, mijn web is prachtig." Hij
spon een mooi groot web en zocht er een goed plaatsje in om de nacht
door te brengen. Maar de volgende morgen, o hemeltje lief, de
herbergierster kwam er aan met haar bezem. "Wat! Een spinnenweb in
mijn schone kamer!" riep ze. Ze veegde het prachtige web naar
beneden en verjoeg de spin:"Daar ga je," zei ze en joeg hem met haar
bezem weg. "Ik kan spinnen met hun lelijke harige lichamen en
afschuwelijke lange poten niet uitstaan." "Niemand mag me," jammerde
de arme spin, toen hij wegging naar de herbergstal en hij begon een
web te spinnen van de ene balk naar de andere. Daar viel niemand hem
lastig. De dieren onder hem waren hem eigenlijk dankbaar, omdat hij
de vliegen ving, die hen bij warm weer plaagden. "Nu maak ik me
tenminste nuttig," zei de spin. "Als ik nu ook maar mooi was,"
voegde hij er met een zucht aan toe. Maar omdat dat nu eenmaal niet
kon, begon hij het fijnste web te spinnen, dat ooit door een spin
gemaakt werd. Hij werkte er al sinds lang aan, toen er op een nacht
grote drukte in de stal onder hem heerste stemmen en het flikkeren
van lichten. Hij kon niet ontdekken wat er gebeurde, maar 's morgens
keek hij naar beneden en daar zag hij in een van de kribben een teer
kindje, waarover zich een mooie jonge vrouw boog, terwijl een oudere
man met een vriendelijk gezicht toekeek. De baby begon te huilen.
"Hij heeft het koud," zei zijn moeder. "Ik heb al het stro, dat ik
kon vinden over hem heen gelegd, maar het is niet genoeg." Dit was
de grote kans voor de grijze spin. Met zijn schitterend web, dat zo
zijachtig zacht was als distelpluis en zo warm als wol, kwam hij van
de balk naar omlaag en hij legde het aan de voeten van de moeder.
Zij pakte het op, legde het over haar baby en stopte het warmpjes om
hem heen. Hij hield op met huilen en viel tevreden in slaap. Toen
zei Maria, de moeder, tot de kleine grijze spin, die daar trots bij
stond: "Grijze spin, welke beloning wil je hebben voor je heerlijk
geschenk aan mijn zoon?" "Oh, alstublieft," zei de spin, terwijl hij
zijn voorpoten ineensloeg, "als ik toch alleen maar mooi zou mogen
worden!" "Dat kan ik niet doen," antwoordde Maria, "je moet zo
blijven, als de Heer je geschapen heeft. Maar ik zal maken dat de
mensen blij zijn je te zien. Als iemand 's avonds een spin ontdekt,
zal hij zeggen: 'Aha, dat betekent geluk." En daarom beschouwt men
het tot op deze dag als een teken van geluk, wanneer men 's avonds
een spin ziet. En tot op de dag van vandaag hangen wij tevens op
kerstavond lange gouddraden en zilveren .'engelenhaar' in de
kerstboom ter herinnering aan de kleine grijze spin en het geschenk,
dat hij aan het Christuskind heeft gegeven.
Een Deens kerstgrapje.
Er was eens een perfecte man en een perfecte vrouw, ze ontmoetten ..
en trouwden met elkaar. Zo snel kan dat gaan soms, en hun huwelijk
was perfect. Op kerstavond reed dit perfecte paar in hun perfecte
auto op een verlaten weg. Het was hondenweer, en de weg was erg
glad. Ze zagen dat er een ongeluk gebeurt was, en ze stopten hun
perfecte auto om te helpen. Het was de Kerstman, zijn slee met
pakjes was van de weg geraakt en gekanteld. Het perfecte paar wilden
niet op hun geweten hebben dat duizenden kinderen hun cadeaus niet
zouden krijgen, dus ze namen de Kerstman met al zijn pakjes mee in
hun perfecte auto. Op die manier zouden de kinderen toch hun cadeaus
krijgen. Maar het was nog steeds hondenweer, en plotseling raakte
ook het perfecte paar in hun perfecte auto van de weg. Maar een
persoon overleefde dit ongeluk. Wie? Denk even na. Weetje het?
 De
perfecte vrouw overleefde. Logisch, want zij is de enige persoon in
dit verhaal die echt bestaat. Iedereen weet dat de Kerstman niet
bestaat, de perfecte man al helemaal niet.
Hiervandaan mogen vrouwen niet verder lezen.
Het grapje is voorbij. Mannen mogen wel verder lezen.
Alleen mannen zei ik !
OK, als de Kerstman niet bestaat en de
perfecte man ook niet, dan was het de vrouw die de auto reed. Dat
verklaart het ongeluk. En als jij een vrouw bent en je zit dit te
lezen verklaart dat ook een andere levenswijsheid:
Vrouwen luisteren nooit als mannen wat zeggen !
De Kerstman
|
