|
SCHRIJVEN & DOORGEVEN
Jan.'12
Ik (Netty Rutz) schrijf en geef de pen weer door aan…
Ineke Hoekstra
 Al
zo lang als ik me herinner, heb ik het verlangen gehad om een lange
reis te voet te maken. Toen ik las over de Camino de Santiago de
Compostella was het doel van mijn reis ook bepaald. Wanneer? Ooit…
Ongeveer een jaar geleden besloot ik dat ‘ooit’ zou betekenen ‘dit
jaar’. Ik ging me serieus voorbereiden. Pelgrimeren – op pad gaan
met een minimum aan fysieke bagage. Het doel: die stad, heel in de
verte… zeker, maar ook: alleen onderweg zijn, openstaan voor de
spirituele ervaring, de natuur, de ontmoeting, vrijheid én het
onbekende. Daar ga je dan.
Tijdens mijn tocht zijn drie kernwoorden heel belangrijk gebleken:
Vertrouwen – zonder geloof in de positieve bedoelingen van de
mensen om je heen zou je achter elke boom een boef vermoeden, in
elke slaapzaal een stiekeme dief. Maar nee: mensen wijzen je de weg
als je ’t even niet meer weet, delen hun water met je als je te
weinig bij je blijkt te dragen, zorgen voor je als je gewond op de
grond ligt ook al verdragen ze geen bloed… peppen je op als je even
niet meer ziet hoe je verder moet, en het wonderlijkste van alles:
vertrouwen jou net zoals jij hen vertrouwt.
Dat
onderlinge vertrouwen maakt ook dat de gesprekken heel direct naar
een diepere laag gaan, gedachten, persoonlijke geschiedenissen en
motieven worden met elkaar gedeeld. Verschillen in nationaliteit,
afkomst, achtergrond, leeftijd vallen grotendeels weg.
Vertrouwen niet alleen in mensen maar op de Eeuwige evenzeer. Hier
loop je, door de ruige natuur, kwetsbaar. Je vertrouwt je aan Hem
toe. Dat geeft een enorm gevoel van vrijheid!
Zelfvertrouwen – in het feit dat je het kunt, dat je sterk
genoeg bent. Vertrouwen op je eigen voorbereiding, op je innerlijk
kompas en onderscheidingsvermogen. Nemen van beslissingen:
omgevallen boom over het pad, dorp zonder herberg laat in de middag,
jagers in het bos waar je doorheen moet… je kunt het en je wordt er
sterker van. Durven!
 Loslaten
- overgave. Het lopen van een pelgrimstocht heeft ondanks een
gedegen voorbereiding een hoge mate van onzekerheid. De
werkelijkheid is zo vaak anders dan jouw prachtige plannen - ten
positieve of ten negatieve; veel heb je niet onder controle. Laat je
verrassen. Garanties zijn er niet…
Terug
in de Beemster. Ook als lid van de kerkenraad blijf ik deze woorden
met me meedragen. Vertrouwen, zelfvertrouwen en loslaten; ik
heb geleerd dat ze belangrijk zijn. In openheid de juiste koers
zoeken en doen wat je kunt, vertrouwen op de positieve intenties van
mensen, vertrouwen op de Eeuwige en dan over durven geven, los
durven laten.
Netty
Rutz
dec.'11
Ik (Jan Dijkman) schrijf en geef de pen weer door
aan... Netty Rutz
 Tijdens
de dienst op 16 januari 2011 ben ik, samen met Marjan Bakker en
Netty Rutz, bevestigd als nieuwe ambtsdrager binnen de Protestante
Gemeente Beemster. Sindsdien maak ik deel uit van het College van
Beheer.
Tijdens deze bevestigingsdienst heeft ds. Nico Schroevers gezegd,
dat ik eerder kenbaar had gemaakt, dat sommige vragen naar mijn
mening niet met “nee” kunnen of mogen worden beantwoord. In deze
bijdrage van “schrijven en doorgeven” wil ik dit graag nader voor u
toelichten.
Mijn
belangstelling voor het reilen en zeilen van de kerkelijke gemeente
was – op de achtergrond – altijd aanwezig. Maar zolang ik nog actief
was voor de burgerlijke gemeente Beemster vond ik het niet correct
voor beide gemeenten dienstbaar te zijn. Toen er zicht was op
beëindiging van mijn werkzaamheden voor de burgerlijke gemeente
heeft Nico mij gevraagd na te denken over een functie binnen de
Kerkenraad.
In
deze denkperiode werd ik getroffen door een artikel van ds. Jan
Bakker te Ten Boer in de Startkrant (2008) met als titel “Wie wil?
Niet allemaal tegelijk!” De daarin geschetste situatie kon zo op
onze eigen kerkelijke gemeente worden geprojecteerd. De kerk is nog
steeds veruit de grootste vrijwilligersorganisatie: leden die uit
vrije wil en onbetaald allerlei werkzaamheden verrichten voor de
instandhouding en de uitbreiding van de gemeente van Jezus Christus.
Mensen, die naast hun dagelijkse werkzaamheden, tijd en energie
beschikbaar stellen voor de kerk. Maar het blijkt steeds moeilijk om
(voldoende) bestuurders en vrijwilligers te vinden. Vaak is het in
een gemeente een vaste kern van leden die al meerdere
vrijwilligerstaken heeft en die verricht uitstekend werk. Dat geldt
zowel voor de vrijwilligers in Kapel als in de Kerk. Er zijn echter
ongetwijfeld nog veel mensen met verborgen gaven, die nog niet
daadwerkelijk actief zijn. Het is bovendien van belang voor de
gemeenteopbouw, dat zoveel mogelijk mensen erbij worden betrokken.
Wij kunnen alleen maar met z’n allen Kerk zijn; samen vormen wij de
gemeente!
Eigenlijk kan niemand worden gemist! Kijk eens wat over de leden van
het lichaam die elkaar nodig hebben staat geschreven in de Bijbel
(Romeinen 12, vanaf vs. 4, 1Corintiërs 12 vanaf vs. 12) Op basis
hiervan heb ik op de mij gestelde vraag geen “nee” kunnen zeggen.
Inmiddels zijn wij bijna 1 jaar verder. Ik heb nu een afgebakende
taak binnen het College van Beheer. (o.a. toezicht op betalingen)
Het begin was voor mij soms moeilijk (want heel anders), maar
dankzij de uitstekende begeleiding van mijn voorganger Bob Muller
was ik vrij snel ingewerkt.
Het
is fijn om samen te werken met mensen met hetzelfde doel: het in
stand houden van een levende gemeente en een groeiende kerk. Ik kan
het u aanbevelen!.
En
dan lijkt mij, dat “nee” zeggen wel heel erg moeilijk is!
Jan
Dijkman
Nov.'11
Ik
(Marjan Bakker) schrijf en geef de pen weer door aan...Jan Dijkman
 Het lijkt ons een
goed idee als er met een zekere regelmaat door iemand van de
gemeente een stukje wordt geschreven over zichzelf of over een
bepaald onderwerp.
De persoon die van
start gaat, schrijft een “column” met bovengenoemd onderwerp in de
Kerkbode. Deze geeft dan de pen door aan een volgende die dus ook
gevraagd wordt (in de volgende Kerkbode) een column te schrijven. En
zo gaat dat b.v. een seizoen lang door.
De omvang van de te
schrijven tekst is van een half A4 tot een gehele A4 (=pagina). Het
onderwerp bepaalt de schrijver zelf. Het kan zijn, een persoonlijke
belevenis, ervaring of iets dergelijks. Als het zo mogelijk maar
ergens een verband heeft met de kerk, de Beemster Kerk, geloof e.d.
Of een bezoek aan een andere kerk, met daaraan gekoppeld een
bepaalde ervaring.
Voorbeelden:
- Heb je bepaalde persoonlijke ervaringen die je wilt delen?
- Heb je een idee of initiatief dat je naar voren wil brengen?
- Heb je een bepaalde ervaring bij een kerkdienst elders opgedaan?
- Wil je iemand eens “in het zonnetje” zetten?
- Hoe ervaar je je inzet en activiteiten in de Beemster Kerk?
- Wat vind je van de plaats van de kerk in de (Beemster)samenleving?
- Etc.
Het stuk mag een
kritische noot bevatten, en het vermelden van personen is op z'n
plaats zijn, maar wel altijd in positieve zin noemen, het mag ook
een echt beschouwend karakter hebben. Kortom: veel ruimte en
vrijheid om zo'n column in te vullen.
En altijd eindigen
met: “Tot zover mijn bijdrage, graag geef ik de pen door
aan...........”
De naam van degene
die de pen doorkrijgt dus ook vermelden, het is wel belangrijk deze
persoon van tevoren even te vragen of die de volgende column wil
schrijven.
Onder aan de column
staat de naam van de schrijver
Stel je het op prijs
dat jouw column eerst gelezen wordt vóór plaatsing, dan kun je deze
sturen naar Marjan.
Moge dit ook een vorm
van “Samen Gemeente zijn”.
Marjan Bakker,
Zuidoostbeemster
|
